may-li

2012-02-09T19:39:00.002+01:00

Stan cywilny: rozwiedziona.
Stan emocjonalny: szczesliwa.

A w glosnikach TO.

2012-01-16T13:54:00.002+01:00

Mam fazę na Bushido, niegrzecznego chłopca... Dzis był pierwszy poranek ze szronem, cały świat w słodko różowej piance we wschodzącym słońcu... Do domu wracam S-Bahn, nie chcę się spieszyć, nie muszę...Gdzieś pomiędzy Düsseldorfem a Essen gdy Bushido używając słów niecenzuralnych deklaruje swoją miłość do Berlina, pojawiają się łzy w oczach, bo nagle czuję całą sobą że to za czym zawsze tęskniłam, Dom, jest we mnie i już mnie nie opuści... Być może potrzebowałam tego wszystkiego, tej emigracji, obcego kraju, powstania i rozpadu tego małżeństwa, śmierci i narodzin, blizn na przedramionach, dziesięciu kilo nadwagi, cieni pod oczami... Być może było to konieczne, żebym znalazła siebie... Dom jest tutaj, czuję to do bólu, kiedy stoję na szczycie jakiejś hałdy i patrzę na światła z okolicznych miast...Żyję.

2012-01-08T22:18:00.000+01:00

Rozdwojona jestem. Zawsze bylam.

Z jednej strony pragnienie prostoty, wysprzedalam sporo rzeczy, wyrzucam, wyrzucam, wyrzucam, a jednoczesnie ciagle kupuje i sie ciesze, jak dziecko...

Nowy zegarek, porzadna, dunska firma... Dwie pary nowych spodni. Dwa swetry, trzy koszulki.

Lenistwo, potrzeba lezenia do gory brzuchem i slodkiego nicnierobienia. A z drugiej strony zameldowalam sie dzis na Women's Run w Kolonii, do sierpnia musze wiec byc w stanie przebiec te cholerne 5 kilometrow... Wiec fitness studio z Mezczyzna, i ograniczone jedzenie...

Bo jakies dwa tygodnie temu trafiona pomrocznoscia jasna probowalam sie wcisnac w swoj stary kostium, rozmiar 34.

Ekhm. Nie chce przesadzac, ale to dobre 2 rozmiary od terazniejszosci... Co ja sobie myslalam??

Chcialabym latem pozwolic sobie na dwuczesciowy kostium... I na koszulki bardziej dopasowane niz teraz... Przeciez potrafie... Wiec sie staram. Dla siebie, otoczona miloscia i dopingiem Mezczyzny.

Ale ciagle tez czekam na to kowadlo ktore pewnie zaraz spadnie mi na glowe... W koncu szczescie nigdy nie bylo mi wierne...

2011-12-26T13:17:00.000+01:00

Calkiem nieswiateczne swieta. Sobota i niedziela w pracy, dzis wolne. Wzruszajaca wigilia, kiedy po raz pierwszy od smierci ojca pozwalam sobie na taki prawdziwy szloch, w ramionach Mezczyzny, ktory trzyma mnie mocno i nie mowi nic, tylko caluje moje wlosy i nie wypuszcza z ramion dopoki sama nie ucichne i nie poprosze o uwolnienie. To dobre przezycie, kiedy wreszcie wysupluje sie z jego ramion i patrze mu w oczy, z zapuchnieta twarza, zapchanym nosem i czerwonymi oczami i jedyne co widze to milosc. I husteczke.

Rozstanie z MM sprawilo ze wrocilam do korzeni. Do siebie samej... Nie mam telewizora choc juz dawno moglabym miec i to calkiem niezly. Nie chce. Wole czytac lub rozmawiac... Nie daje sie zwariowac. Pozwalam sobie byc inna, nietradycjonalna... Bez 'ale wszyscy tak robia!'...

Mezczyzna zaraz wroci z pracy... Nie wiem co przyniesie nam ten dzien. Ale jestem spokojna i szczesliwa. Czekam na nowy rok z nadzieja i radoscia. Jak nigdy.

Bedzie dobrze. Bo juz tak jest...

2011-12-01T00:20:00.001+01:00

Jak to mówił nasz były premier: prawdziwego mężczyznę poznaje się nie po tym jak zaczyna, tylko jak kończy. Dobrego szefa też... Ostatniego dnia w starej pracy, moja (już była) szefowa pokazała, że słowo klasa ma dla niej tylko jedno znaczenie, pomieszczenia w szkole... Trochę mnie ruszyło, zwilgotniały mi oczy, bo przecież nie musiała być aż tak niemiła... Ale nic to. Zły nastrój minął mi już w kilka minut po powrocie do domu, gdzie Mężczyzna robił zapiekankę ziemniaczaną...

Mężczyzna to w ogóle jest osobny temat... Zapisał się do mojej siłowni, wyciągnął mnie tam nawet wczoraj, kiedy ja w sumie miałam ochotę tylko na to, żeby zostać pod kocem... Ale nie.

Dziś tak samo - nie tylko poszedł ze mną na zakupy, do frzyjera, do banku, na spacer z psami i do kina ale jeszcze przed chwilą, przyniósł mi do łóżka Michalinę* i patrząc na mnie z uśmiechem podziękował mi za piękny dzień razem... Wiem, jest z pewnością ślepy...

Od czasu do czasu rozglądam się czy mnie rzeczywistość nie dogoni i nie kopnie tak że się nie pozbieram ale na razie cisza... Czuję się kochana, szczęśliwa i wdzięczna...

2011-11-11T11:07:00.000+01:00

Nie pisze, nie mam czasu, zajeta jestem zyciem.

Dziekuje za wszystkie kopniaki w tylna czesc ciala. Pomogly - nowa prace zaczynam juz 01.12.

Za kilka minut zrobie ostatni przelew i moge uznac moje malzenstwo za zakonczone. MM ma nowa dziewczyne, uklada sobie zycie, latem przyszlego roku wraca do polski...

A ja... Ja jestem wolna. Wolna od strachu jaki petal mnie przez lata tego malzenstwa, strachu przed jego niezadowoleniem, przed jego krytyka... Wolna od strachu zasypiam w ramionach mezczyzny ktory obiecuje mi ze bedzie mnie nosil na obu rekach a kiedy bedzie jednej potrzebowal zeby sie podeprzec laska to bede niestety musiala zmiescic sie na jednej... Mezczyzny ktory przejal gotowanie, bo ja nie lubie, ktory dyskutuje ze mna o ksiazkach i kulturze, ktory na moja wieczorna tesknote za polskim jedzeniem reaguje zawiezieniem mnie nastepnego dnia do polskiego sklepu i sprawdzeniem lotow do Polski...

Wczoraj wieczorem, siedzac z nim w klasycznym cyrkowym namiocie, przy czterodaniowym menu, programie cyrkowym pierwszej klasy - Cirkus Roncalli organizuje od kilku lat takie przedstawienia we wspolpracy z restauracja Jagdhaus Schellenberg - popatrzylam mu w oczy z mysla ze chyba snie, bo to nie moze byc prawda... Spontanicznosc, cieplo i akceptacja mnie taka jaka jestem - bez makijazu, z waga rowno 60 kilo, z nosem w ksiazce i zimnymi dlonmi pod jeo koszulka...

Teraz boje sie tylko jednego - ze obudze sie z poduszka w ramionach i stwierdze ze to byl tylko sen...

2011-09-30T21:35:00.000+02:00

Staram się nie podsumowywać niczego. Nie myśleć o tych prawie jedenastu latach razem. Koncentruję się na przyszłości.

Szukam pracy. Moja umowa kończy się 31.12, do tego czasu po prostu muszę mieć coś zaklepane.

Widzę jednak jak bardzo rozwalona jest moja rutyna. Jeśli mam być szczera to za nic nie mogę się zabrać.

Od miesięcy nie byłam w siłowni, nie biegam, nie ćwiczę. Kurs rosyjskiego będę musiała zacząć od początku, bo chyba już wszystko zapomniałam. Od tygodni obiecuję sobie skonstruowanie porządnego CV i listu motywacyjnego. Ekhm. Wschodni czeka na moje papiery, ale ja nadal nie wiem czy chciałabym się przeprowadzić do Wiesbaden... Tyję, brzydnę, obijam się w pracy...

Chciałabym to zmienić, ale chyba brakuje mi jakiejś porządnej motywacji... Bo nawet perspektywa bezrobocia mnie nie rusza...

I niby wiem, że nawet do tego mam prawo. Bo jednak to olbrzymia zmiana w moim życiu. Bo nawet jeśli na zewnątrz się trzymam to w środku wciąż czuję się winna i zła. Bo skoro nie pił i nie bił...

Nie, koniec z myśleniem. Czas działać. Dlatego bardzo proszę... Niech mnie ktoś kopnie na zapęd...

2011-09-16T14:43:00.000+02:00

Zeby tak przestac sie bac...
Duzo sie dzieje, duzo dobrego tez.

Glowne zadanie: pamietac.

Mistrz...

2011-08-19T21:11:00.002+02:00

Na ten cichy czas, kiedy walcze z mysla zeby skoczyc z kazdego widzianego mostu...

Na ten czas kiedy tak bardzo siebie nienawidze...

Jan Garbarek - In Praise Of Dreams from prospero on Vimeo.

2011-08-15T22:09:00.000+02:00

Mandalay.

Materac w rogu pokoju zamienia sie w gniazdo... Otaczam sie tym co niezbedne, kubkiem z herbata, czekolada, telefonem, radiem, ksiazkami... i znikam, zagrzebuje sie... i placze.

Wyobrazam sobie, jak jade tam, w nocy, wslizguje sie cicho do mieszkania, do lozka i zasypiam... wreszcie zasypiam, bo bezsennosc towarzyszy mi od tygodni...

Nienawisc do siebie samej przybiera coraz to nowe formy. Odrzucam proby pomocy, nie chce nic przyjac, popoludnia spedzam sama wsrod moich kartonow robiac sobie wyrzuty...

Jak juz bardzo dlugo nie, tak bardzo chce umrzec...

2011-08-13T20:52:00.002+02:00

boli. tesknie. placze. przeklinam. wyje. nie spie.

sukces: jeszcze sie nie upilam ani nie pocielam.

ale jestem blisko...

2011-08-07T16:51:00.000+02:00

Wstalam o 14:15. O 15:00 musialam byc w pracy. Nie ma sprawy, wrzucilam sie w jakies ubrania, umylam i pojechalam.
To bedzie wyzwanie. Utrzymac jakis rytm dnia, nie bedac do niego zmuszona przez Futra... Utrzymac jakies cele nie majac obowiazkow i wyzwan. Najlatwiej byloby schowac sie pod zielona posciela i poczekac na smierc...
Bo juz teraz 24 godziny po wyprowadzce mam watpliwosci... Boje sie, martwie sie o MM... Tesknie za futrami...

Ech... Tylko sie nie rozplakac znowu... W pracy jestem, nie moge...

2011-08-07T00:30:00.000+02:00

Na nowym jest dziwnie, jeszcze troche czuc farbe, kartony pod scianami, worki, bo nie mam zadnych mebli... Tylko materac na podlodze i nowa zielona posciel...
Boje sie... Placzu, zlych mysli, poczucia winy...

Ale nie chce juz wiecej pozwolic zeby strach mna rzadzil...

2011-07-29T00:53:00.000+02:00

Strach. Bol. Ulga. Na przemian, co kilka sekund.

Paranoja, uczucie ze zaraz zwariuje.

Mam konto w banku. Nadzieje na mieszkanie (okaze sie w sobote). Telefony, smsy od ludzi ktorzy sie martwia... I moj bol - ze MM nie ma nikogo z kim moglby sie tym podzielic... Boli, chociaz to nie moja wina...

To chyba bedzie najtrudniejsze w tym wszystkim... Swiadomosc ze on jest sam... Latwiej byloby sie rozstac w nienawisci, zlosci...

A najlatwiej umrzec...

2011-07-28T00:09:00.000+02:00

Szukam mieszkania. Jutro otworze konto w banku.
Umarlam. Bez nadziei na zmartwychwstanie.

Boje sie. Placze prawie nieprzerwanie. I czuje sie jak ostatnia szmata.

Chcialabym umrzec. Tak bedzie lepiej dla wszystkich...

2011-07-25T21:22:00.000+02:00

Auch meine Grausamkeit hat grenzen.

Wiec jednak nie jestem tak bardzo bez serca jak bym chciala. Nie wiem po co ciagniemy te farse - to malzenstwo. Po weekendzie spedzonym na moim 'wyprowadzam sie bo juz tak nie moge' i jego 'daj nam jeszcze jedna szanse' wciaz jestem tutaj... Ale z terminem do konca sierpnia. I jesli w tym czasie choc jeden raz wpadniemy w stare koleiny... to uciekne, placzac i smiejac sie na przemian...

Zla jestem, wiem. I nawet nie jest mi wstyd...

2011-07-17T21:07:00.000+02:00

Emocjonalnie katapultowalo mnie gdzies w rok 2004. Jedna piosenka i znow siedze w pociagu do eM, placzac, wyjac niemalze, miotajac sie w sobie.

Ale tym razem jest tez inaczej, w koncu to juz kilka lat i kilka koncow swiata pozniej...

Ukladam w glowie scenariusze. Nielatwe, niefajne ale dajace nadzieje ze nigdy juz nie bedzie tak duszno i zle. Jeszcze nie jestem gotowa, ale bede. Wiem to.

I powoli czas odkladac pieniadze. Ja wiem co prawda, ze to malo realne, to marzenie ktore teraz z nim dziele, ale sama mysl o nim sprawia ze sie usmiecham.

Rosne...

2011-07-09T22:12:00.000+02:00

Ach!

Niewiele mam do powiedzenia, nawet samej sobie, przygladam sie zyciu z otwartymi ustami z ktorych od czasu do czasu wydobywa sie to jedno slowo... Ach...!

Nie sadzilam ze az tak bede lubic siebie zimna, przeciez zawsze tesknilam za soba ciepla, miekka, wtulona w czyjes ramiona...

A tu nie.

Verrückt. Ich. Sehr. Aber ohne Angst...

Ach...

2011-06-11T21:51:00.000+02:00

Idiotka. Koncertowa. Ja.

Najgorzej to chyba sie tak zloscic na siebie... Zwlaszcza ze co mam ze soba zrobic, w pysk sobie dac? Och gdybym tak mogla...

Teraz sie tylko uspokoic i wyciszyc, co ciezkie bardzo...

Och, jak bardzo dzis siebie nie lubie...

2011-06-01T22:22:00.000+02:00

eM domaga sie notki powrotnej...

Powroty sa trudne. Zarowno w jedna jak i w druga strone. Mimo wszystko czuje jak zawieszona jestem na granicy dwoch zyc, dwoch swiatow, dwoch mnie.
I chociaz powrot do pracy okazal sie byc nie taki straszny, dlugi uscisk i taki szczery usmiech Mlodego uswiadomily mi ze my chyba naprawde sie lubimy... to jednak nie umiem sie pozbierac.

Wycalowana przez kolegow i kolezanki (swoja droga meczy mnie ta kultura rzucania sie sobie na szyje...) mysle ze nie brakuje mi ludzkiego ciepla ale zrozumienia. Tego porozumienia bez slow, jak wtedy gdy pokazuje eM te najczarniejsza strone mnie i wiem, ze i tak jestem kochana...

Nie umiem, nie potrafie znalezc slow... Zbyt duzo czasu spedzilam z moja rodzina tym razem, zbyt duzo zakazanych tematow zostalo poruszonych zebym mogla zostac tak zimna jak lubie...

I dlatego pisze tak malo, do wszystkich, bo nie umiem sie pozbierac tym razem...

A Adele z jej 'Set Fire To The Rain' wcale nie czyni tego latwiejszym...

2011-05-20T13:40:00.000+02:00

Juz jutro... Juz jutro wysiade z pociagu w Miescie i poczuje pod podeszwami tenisowek puls tego miejsca, ktore chyba najbardziej jest domem...

Bardzo, bardzo tego potrzebuje, bardzo potrzebuje eM...

2011-05-16T21:57:00.000+02:00

Ja, nein, vielleicht.
Ich weiß es selbst nicht mehr.

Ich weiß nur noch dieses Gefühl dass alles um mich herum wirbelt und ich versinke...

Lachend...

2011-05-10T13:57:00.000+02:00

Awwwwww.
Rozumu nadal niet.

Rozwiesic ogloszenia? Uczciwego znalazce prosi sie... Nagroda: wino ze mna :)

2011-05-08T18:22:00.000+02:00

Za godzine bede w pociagu wiozacym mnie do Düsseldorfu. Zobacze Wschodniego... I mam nadzieje, mocna, ze to spotkanie przywroci mi rozum.

Jesli nie... To mam klopot.

2011-04-27T11:50:00.002+02:00

Palce wepchniete a ja sie dziwie ze boli.

2011-04-23T23:07:00.000+02:00

niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi, niepchacpalcowmiedzydrzwi...

powtarzam sobie od przebudzenia do zasniecia a i tak palce wymykaja sie rozumowi.

uciekam w zwyczajnosc, wyciagnelam rower, pojechalam na silownie, spalam do poludnia.

pasuje w coraz wiecej swoich ubran, usmiecham sie do lustra. mimo wszystko, nawet jesli przez lzy.

i mam nowe buty. 12 cm obcasow, buty w sam raz do calowania, zeby nie trzeba bylo stawac na palcach... /zakladajac ze znalazlby sie ktos do calowania/

i jedno jest pewne, normalnosc juz dawno mnie opuscila - bo ciezko uznac za normalne ganianie z mlodym wokol biurek w ciemnym biurze, kiedy to w zasadzie powinnam byc z przodu... ale nudno bylo i mnie draznil! kaftan raz!

2011-04-21T12:38:00.000+02:00

i jakos tak konczy sie dzien, ze siedze z Mlodym grubo po polnocy na lawce w centrum popijajac zimna cole z papierowego kubka i rozmawiajac o jezykach. smiejemy sie z byle czego, bez przymusu, bez jakiejkolwiek mysli o tym ze moze by tak... ciemne niebo nad nami, znudzona mlodziez roznosi miasto na czesci, az w koncu przychodzi czas by wracac ostatnim nocnym autobusem do domu.

a przedpoludniem dluga rozmowa ze Wschodnim. tesknie. mocno. ale inaczej.

a na mysl o tym ze byc moze wywieje go za wielka wode... robi mi sie zimno w srodku. bo ja nie chce, nie chce, nie chce. chce miec wiecej czasu na rozmowy, na smiech, na milczenie.

nie wiem co dalej z moim zyciem, stoje na rozstajach, z ktorej strony nie spojrzec tylko dym i pozoga. i tylko niepokojaco czesto snia mi sie wysokie mosty.

2011-04-08T10:55:00.000+02:00

Wczorajsze urodziny minely bez wiekszego echa, bez wiekszej rozpaczy nad wiotczejaca skora, rozpadajacymi sie szybciej komorkami, powolna smiercia.

Bardziej zajmuje mnie rozklad mojego malzenstwa na czesci pierwsze. Nie wiem tylko, czy potem uda mi sie zlozyc to wszystko razem, czy zostane splakana nad sterta czesci... A ojca nie ma juz, wiec nie bedzie kogo zawolac szlochajac zeby poskladal je spowrotem...

(majac lat 5 rozlozylam jakas swoja zabawke i nie potrafilam za chiny przywrocic jej do stanu poprzedniego...)

2011-04-01T22:53:00.002+02:00

Dzien spedzony z Brunetem i jego Zona.

To cenne dla mnie, ten moment, kiedy Brunet z troska zaglada mi w oczy i mowi - tak calkiem powaznie - ze hej, przeciez jestem wciaz jeszcze sliczna, pociagajaca dziewczyna, kobieta, i ze teraz nawet bardziej pociagajaca niz wtedy...

tesknie za takimi slowami...

2011-03-31T20:53:00.000+02:00

Rozum mowi stop. I ja za nim podazam. Opanowana, zimna, choc chwilami po prostu gotowa do krzyku. Rozum mowi wracaj, wiec ciagne za hamulec bezpieczenstwa, choc czesc mnie ma po prostu ochote pojsc na calosc i przestac udawac ze posiadam cos takiego jak sumienie.

2011-02-18T12:49:00.000+01:00

Takie rzeczy jak wczoraj kompletnie wytracaja mnie z rownowagi... Cala noc snilam o Niebieskookim, sen w ktorym wyjasnilismy sobie wszystko, wszystkie zatrzymania w pol kroku i strachy. Najchetniej zdzielilabym sie w leb, nie do pomyslenia zeby az tak brakowalo mi bliskosci i ciepla.

A potem przysnil mi sie ojciec, obudzilam sie z mysla ze przeciez musze go odwiedzic, i dopiero po chwili przypomnialam sobie ze juz go nie ma...

Wiec tej pani juz podziekujemy, bo choc musze isc do pracy to nie bardzo nadaje sie do pokazania komukolwiek, zaplakane oczy, zapuchniety nos...

2011-02-08T21:26:00.000+01:00

Jedno wam powiem.
Jednak warto usiasc na brzegu rzeki i czekac az przyniesie trupy naszych wrogow.
Jednak istnieje sprawiedliwosc na tym swiecie.
I nawet jesli nie moge okazac swojej radosci, to usmiecham sie do siebie w lustrze.

Dziekuje ci wszechswiecie.

2011-01-05T23:42:00.000+01:00

Wschodni zadzwonil.

A juz myslalam ze o mnie zapomnial. Przerazajace jest to, ze w swoich odpowiedziach na moje pytania tak bardzo przypomina mi Przyjaciela... Przerazajace jest to, ze tak jak i Przyjacielowi mowie mu otwarcie, ze za nim tesknie, ze jest dla mnie wazny. W lutym lub marcu wybiore sie pewnie do Amerykanskiej Blondynki, do FFM, wiec i z nim sie pewnie zobacze... Chcialabym.

Niebieskooki odpisal. Nie zareagowal na moja zaczepke, wiec skorzystalam z koniecznosci odpowiedzi na jego pytania i uderzylam mocniej. Wiec nadal sprawdzam kompulsywnie facebooka, aczkolwiek resztki zdrowego rozsadku podpowiadaja mi, ze tym razem mi nie odpowie... Nic to. Moze wreszcie zmadrzeje?

Do snu ukolysze mnie dzis glos Wschodniego, smiejacy sie w sluchawke... I swiadomosc, ze jeszcze trzy tygodnie i zobacze Przyjaciela... Dzis nie trzeba mi wiecej.

2011-01-03T22:55:00.000+01:00

Czy ja sie nigdy nie naucze??
Male spiecie z Niebieskookim w pracy. Bo sie czepia.
I po powrocie do domu, poznym wieczorem, mala zlosliwa wiadomosc do niego via Facebook.
Wiec teraz siedze, ogladam The Tudors na Pro7 i co chwila zerkam na Fejsbunia, czy aby sie pojawil i czy moze cos odpisal.
Nigdy nie twierdzilam ze grzesze inteligencja, co nie?

2011-01-02T00:22:00.000+01:00

Moj mozg plata mi figle. Snie co noc, tak intensywne sny, ze budze sie z nich niechetnie do tego matowego zycia jakie prowadze... Dzis w nocy przysnil mi sie Niebieskooki... Nic dziwnego - pozwolilam sobie ostatnio na TAKI komentarz, ze gdyby jeszcze byl moim bezposrednim szefem to nalezalaby mi sie reprymenda... A tak tylko ucieklam ze smiechem i powloczystym spojrzeniem.
Wschodni milczy, mimo mojej proby kontaktu, nie rusza mnie to, na razie mysli zajete mam Przyjacielem i naszym spotkaniem w styczniu...
I mam olbrzymia ochote sie upic i tanczyc...
I jeszcze na...

2010-12-27T15:23:00.000+01:00

Powoli puszcza. Obudzilam sie dzis rano po raz pierwszy bez tego uczucia ze sie zaraz udusze, ze cos ciezkiego uciska mi zebra.

Jestem zmeczona walka z soba sama, ale tez i pelna planow na przyszlosc. Znowu daje sobie prawo do marzen...

To nie tak ze juz sie nie boje, ze nie placze, ze nie mam momentow w ktorych najchetniej przegryzlabym sobie zyly na nadgarstkach. Ale idzie ku lepszemu.

Jeszcze tylko troche, kilka kilo w dol, kilka godzin spedzonych nad ksiazkami i znow usmiechne sie do siebie w lustrze.

(Przynajmniej mam taka nadzieje...)

2010-12-20T16:27:00.000+01:00

Jakby ktos sie dziwil ze nie dostal ode mnie nawet kawalka kartki swiatecznej to wyjasnie - dla mnie w tym roku swiat nie ma. Nie ma choinki, nie ma prezentow, kartek, nie ma niczego. W wigilie idziemy z MM do restauracji, w I dzien swiat zostajemy w domu, w II pracuje od 11 do 20.

I mowcie co chcecie, ale mi z tym swietnie.

Zero presji, zero stresu.

Tesciowa mnie pewnie zabije jak sie dowie, ale co mi tam. :)

2010-12-12T01:30:00.003+01:00

Mysle ze teraz chyba zaczynam rozumiec. Jak to jest kiedy wysokoprocentowy alkohol buzuje w zylach i udziela absolucji od niewykorzystanych szans, od popelnionych bledow. Jak to jest kiedy wysokoprocentowa mieszanka jest jedynym co pozwala oddychac, marzyc, wierzyc ze jutro jest mozliwe.

Poranna godzinna rozmowa z Wschodnim, ktory jak zawsze na koniec mowi mi, ze mam sie meldowac jest tym co pociesza, podnosi na duchu, choc nie do konca zadowolona jestem z tego, ze slowa wyplywaja ze mnie jak szampan z wstrzasnietej butelki, i ze mowie mu zbyt wiele.

W przyszlym tygodniu impreza firmowa na ktorej zladuje dopiero po swojej zmianie, kolo 23 i na ktorej mam zamiar sie upic, ostatni raz z Amerykanska Blondynka ktora odchodzi z koncem grudnia (buuuuuuuuuuu).

W poniedzialek oprocz trzech testow do ktorych jeszcze nic sie nie nauczylam mam rozmowe z personalna z ktorej to wcale sie nie ciesze, ale co tam. Plan jest taki: jeszcze pol roku zostac w tym miejscu co jestem, potem na pol roku do Polski. Jak sie nie uda to coz, pora zaczac wysylac podania na co wcale nie jestem gotowa o nie.

Za to gotowa jestem na kolejna porcje zimnego alkoholu ktory trzesie mna jak dotyk najczulszego kochanka. Tak dawno juz uspilam moje cialo, ze nawet momenty kiedy Wyspiarz staje tak niemozliwie blisko mnie, kiedy Francuz obejmuje mnie mocno na powitanie, kiedy Mlody lapie mnie w pasie i niesie przez pol korytarza... nawet wtedy nie czuje nic. A wieczorem wlewam w siebie kolejne kieliszki i zasypiam tulac poduszke i szepczac w nia imiona ksiazkowych kochankow...

Moze nie powinnam tyle pic, tego pisac, byc tak zalosna. Ale jestem.

2010-11-23T16:34:00.000+01:00

Dni dzielą się na złe, bardzo złe i nie do zniesienia. Dziś jest bardzo zły. A jutro już pierwsza część egzaminu, co oznacza że powinnam sie uczyć... Tja.
Byłam na pierwszej wizycie u terapeuty. Jest trudno być szczerą przed kimś, po tych latach wyuczonej kwestii "wszystko w porządku"... Jest trudno być szczerą przed samą sobą.
Mam swoje lęki, obawy, nie mam nadziei. Ale to nic. Moje życie stoi przed kolejnym zakrętem a ja się boję i chowam głowę w piasek... Niby wybór jak każdy inny i jak zwykle będę żałować, ale jakoś tak wstyd.
Więc tak. Niby żyję tylko co z tego?

2010-10-14T00:56:00.000+02:00

Dzis przyszlo pismo z sadu. Musze wyslac jeden dokument, ostatni, i wszystkie sprawy mojego ojca tutaj beda zamkniete.

Jutro wrzuce koperte do skrzynki i bede wolna. Wolna od odpowiedzialnosci za kogos, tak wielkiej ze nie mozna jej niczym rozluznic, ten ciezar gniecie i nie pozwala o sobie zapomniec, nie pozwala sie zapic, nie pozwala oddychac.
Jutro. Jutro, po wrzuceniu listu do skrzynki zakopie sie w czysta posciel i zasne.

Pozbawiona odpowiedzialnosci nareszcie bede mogla sie poddac. Bez wyrzutow sumienia.

2010-10-07T12:56:00.000+02:00

Brak słów. Writers block.

Chyba powinnam odpuścić sobie czytanie blogów, bo co jakiś czas trafiam na taki, który mnie po prostu rozwala, to boli, kiedy czytam o ludziach którzy są POUKŁADANI, spełniają swoje marzenia, idą gdzieś naprzód.

A ja po prostu otwieram kolejne butelki wina. Kiedyś ustawię z tych już pustych mandalę i zasnę pośrodku, jak dziecko, z kciukiem w ustach, ze łzami zasychającymi na twarzy.

Myślę że to już czas powiedzieć to głośno. Mam problem z którym nie potrafię sobie poradzić. Nie mam odwagi żeby go głośno nazwać, komuś opowiedzieć, poprosić o pomoc. Pat.

2010-09-23T21:44:00.000+02:00

Włączyłam laptopa, jak zwykle, internet, facebook, poczta.

Zobaczyłam że Wschodni jest online, klinkęłam żeby włączył się czat.Zawahałam się, bo przecież nie odpowiedział na mojego maila...

I w tym samym momencie odezwał się on. Po dwóch zdaniach zapytał o numer telefonu domowego i zadzwonił - Z WŁASNEJ INICJATYWY.

Pół godziny rozmowy.

I ja wiem że to absolutnie nic nie znaczy, że nawet jego 'to odzywaj się czasem' nic nie znaczy...

Ale się cieszę. Śmieję tak z dna mojego czarnego skamieniałego serca.

Wschodni, taki jakim go uwielbiałam, odprężony, reagujący śmiechem na moje 'du Trottel' i po prostu nadający na tych samych falach. Taki mój... (Przy czym owo mój nie określa absolutnie stanu posiadania...)

Dziś pójdę spać z uśmiechem. Bez wina które ma znieczulić świadomość.

Dziś pójdę spać z myślą o śmiechu w słuchawce.

Porąbało mnie, wiem. Ale nic mnie to nie obchodzi.

2010-09-17T16:32:00.000+02:00

Ludzie mnie rozczarowują.

Ja sama mnie rozczarowuję.

Nie chcę, nie mogę, nie potrafię. Histeria i ataki niepochamowanego płaczu wśród ludzi. W pracy wbijam sobie paznokcie w ciało aż do krwi i oglądam potem plamy na koszuli jakby zrobił je ktoś inny. Dni spędzam zawinięta w koc, mocząc go łzami.

Dopóki byłam zajęta organizacją pogrzebu, wypełnianiem dokumentów, udało mi się odpychać myśli o tym, że wraz z moim ojcem straciłam tę namiastkę rodziny którą miałam...

Jestem w miejscu w którym jest zimno i ciemno.

I nie mam pojęcia jak stąd wyjść. I nie mam pojęcia czy jeszcze tego chcę.

2010-09-02T16:00:00.000+02:00

Zastanawia mnie jedna sprawa od pewnego czasu.

Na ile potrafimy uwolnić się od tego co wynieśliśmy z domu? Obserwuję moje koleżanki i widzę na większości przykładów, że to jakie są wyniosły z domu, od matek które albo same są zadbane i bardziej "ladylike" albo bardziej sportowe, albo bardziej obciążone makijażem...

Zastanawiam się czy kiedyś uda mi się przełamać ten skrypt jaki dostałam w "prezencie" od swojej matki (z którą to nie rozmawiałam już od ponad roku).

Im starsza jestem tym bardziej walczę by się z niego uwolnić i tym mniej mi się to udaje.

Wiem, że to czego bym chciała się nie stanie, bo nie cofnę czasu i niemożliwe jest urodzenie się na nowo w innym środowisku. Dlaczego więc brak mi sił by to co mi nie odpowiada zostawić za sobą?

2010-08-26T22:13:00.001+02:00

Wróciłam. Krajobraz po powrocie jest ten co zwykle: obrażony kot, góra prania, stosik poczty którą muszę się zająć... Paczka z payback service, 158 nieprzeczytanych maili, życie które nie czeka...

Wsłuchując się w szum morza TAM, myślałam o moich marzeniach, o tych które już oddałam, o tych których nie ośmielam się wypowiedzieć na głos, o tych które tak naprawdę są moje.

Myśli których mieć nie powinnam zabrałam tam ze sobą, nie udało mi się ich zostawić na żadnej z granic, w żadnym tunelu, nie zrzuciłam ich w żadną z mijanych dolin. Moja tęsknota za Wschodnim, nieracjonalna, nieuzasadniona, nie do ukojenia, przynosiła mi sny niespokojne w upalne noce i mokre oczy nad ranem.

Szukałam siebie na dnie każdej lampki wina, każdej butelki, wśród kamieni na plaży, w głosie cykad, szumie cyprysów i każdym uderzeniu fali...

Coraz bardziej obawiam się, że szukam nieistniejącego.

2010-08-10T02:40:00.000+02:00

Bo jest późno, a ja już w połowie butelki...
Oglądam czasem w tubylczej tv programy o renowacji domów (przyjeżdża ekipa z tv i robi WSZYSTKO) i dziś na swoje nieszczęście też na taki trafiłam. Nie narzekam na swoje mieszkanie w ponad stuletniej kamienicy, żeby nie było. Ale dziś pokazali mi dom tak bardzo podobny do tego w którym się wychowałam... I popłynęłam...
Od wczesnego dzieciństwa miałam jedno marzenie. Odkupić od sąsiadów drugą część domu, dokupić trochę gruntu, wyremontować i zostać tam na zawsze... Nie powiem, ciągnęło mnie też i do wielkich miast, ale to marzenie przetrwało moje mniejsze i większe wycieczki w wielki świat.

Z różnych przyczyn, także i z tej, że mieszkam teraz tutaj rozsądek nakazał mi zrezygnować z tego marzenia, i zdecydowałam się oddać swoją część spadku po ojcu siostrze. To rozsądek, bo serce rozpacza, że pozbyłam się życiowego celu, że to co kochałam chyba najbardziej na świecie już nigdy nie będzie moje... I że jeśli moje stosunki z matką będą takie jak są (nie rozmawiałam z nią od roku i nie mam zamiaru) to jeszcze przez wiele lat nie wejdę do znajomej kuchni, nie usiądę przy stole i nie spojrzę na wschód. Boli jak cholera, a po butelce wina i dwugodzinnej rozmowie z Amerykańską Blondynką wcale nie jest mi lepiej.

Za to odezwał się Producent. Zastanawia mnie jego upór, bo nie wierzę w to, żebym była najbardziej pociągającą kobietą jaką spotkał w życiu...

I zarezerwowałam hotel. Za tydzień zobaczę Morze Śródziemne...

Niech mi tylko ktoś powie JAK do cholery mam się zmieścić w bikini?

2010-07-26T23:50:00.001+02:00

20 ofiar Love Parade.

W 1998 dałabym sobie odciąć dowolną część ciała żeby móc pojechać do Berlina i wraz z milionem innych osób tańczyć w rytm muzyki którą większość dorosłych nazywała "łupanką". Od 2007 parada odbywała się o rzut beretem od mojego domu, w tym roku myślałam nawet o tym by się wybrać, nawet jeśli nie przepadam za techno, dla ożywienia wspomnień...

Nie pojechałam, nie chciało mi się. I kiedy radio i telewizja zaczęły podawać informacje o ofiarach, pomyślałam że skończyła się pewna epoka, w której to jak dzieci mogliśmy tańczyć bez zastanowienia wśród miliona osób chcących tylko jednego, dobrze się bawić...

To co zaczęło się jako impreza urodzinowa Dr. Motte z mottem "Friede, Freude, Eierkuchen", skończyło się w sobotę tragedią w której jeszcze długo będzie szukać się winnych. Ja tymczasem włączę sobie składankę z hymnów Love Parade. Zamiast marsza pogrzebowego...

2010-07-22T22:57:00.000+02:00

Spadł deszcz. Zrobiło się nieco chłodniej, bezpieczniej - w upalne noce sny z Niebieskookim Blondynem w roli głównej przyprawiały mnie o drżenie kolan po wstaniu.
W głowie mam plan. Absurdalny, tak jak i moja miłość do zielonego laptopa, nowego zielonego auta które za 11 dni do odbioru, niełatwy do wykonania, ale jeśli mi się uda... To nagrodzę samą siebie w bardzo wyjątkowy sposób...

Nadal nie mam dostępu do swoich emocji, może to i lepiej, bo ten ostatni tydzień w F&B jest męczący, trudny i doprowadza mnie do szału. Od sierpnia FO, czas zainwestować w manicure, i zrobić coś z włosami... Skoro nie chcę obciąć to może kolor? Zastanawiam się ile prawdy jest w tym że mężczyźni wolą blondynki...

A poza tym jestem samotna, jeszcze nie sama... Mówi się że przyjaciół poznaje się w biedzie, a co z mężem? Co mam zrobić z wiedzą której nie chciałam wcale a która boli... Chciałabym zapomnieć...

Dobrej nocy wam życzę...

2010-07-15T20:35:00.000+02:00

Jako nastolatka byłam wypełniona emocjami. Wrzało we mnie od uczuć i nie wahałam się ich okazywać. Pamiętam jak potrafiłam wybuchnąć płaczem na środku szkolnego korytarza, albo kłócić się do upadłego o rzeczy ważne czy nieważne.
Nie wiem kiedy się to zmieniło. Nie wiem też co się stało, że teraz, dziesięciolecie później, nie mam dostępu do swoich emocji, nie umiem ich odczuwać ani nazwać. Nie płaczę, nie rzucam się. I nie czuję.

A księcia na horyzoncie nie widać, żeby mnie obudził swym pocałunkiem.

2010-07-08T07:50:00.000+02:00

Życie mnie dogania. Najchętniej zostałabym w łóżku, z głową pod kołdrą ale nie mogę. Jeszcze budzę się bez świadomości i za każdym razem boli kiedy wspomnienia wracają. Ale choć to nieludzkie i niesprawiedliwe to życie musi toczyć się dalej.

W następną środę pogrzeb. Potem będzie już może troszkę łatwiej...

2010-06-30T21:45:00.000+02:00

zostałam półsierotą.

takiego opuszczenia nie da się odwołać, naprawić...

śpij spokojnie tato...

2010-06-19T22:52:00.003+02:00

2010-05-04T12:19:00.001+02:00

Maj. Natura budzi sie do zycia, wszystko rosnie, rozkwita.

A ja trzymam za reke mojego ojca i towarzysze mu w umieraniu.

Dla mnie swiat za oknem jest szaro czarny i nie potrafie sie nim cieszyc.

Chcialabym by bylo inaczej ale nie jest. To chyba jest czesc doroslosci, wiedziec, ze pewnych rzeczy nie da sie zmienic ani uniknac, niezaleznie od tego jak dlugo i mocno bedzie sie zaciskac oczy...

2010-04-06T14:43:00.000+02:00

Wróciłam.

Mam kilka nowych książek, stertę prania, piękne słońce za oknem i Króla Fochów który tęsknił tak mocno, że aż daje się przytulać.

Przespałam przedpołudnie, nic mi się nie chce, przed końcem urlopu powinnam jeszcze tak wiele a nic mi się nie chce. Najfajniejsze w moim życiu jest jednak to, że tak naprawdę to nic nie muszę.

I należy mi się medal, że nie utłukłam moich teściów. A byłam bardzo, bardzo blisko...

2010-03-10T21:46:00.000+01:00

Zmęczona jestem. Wstaję o czwartej rano, dni w pracy dłużą się a chwile wolne przepływają zbyt szybko. Zmęczona zamykam się w swojej rutynie, wstać, umyć się, pójść do pracy, wrócić, posprzątać, prysznic i znów spać.

Obowiązki, rzeczy ważne i nieważne, kilka stron jakiejś książki wieczorami, herbata w nowym niebieskim kubku, który mieści pół litra, świeży lakier na paznokciach, trzy gniazdka z lukrem.

I moje nie umiem, nie potrafię, nie chcę, nie będę.

2010-03-04T20:53:00.000+01:00

Zimno. A ja z gorączką przez pół miasta do lekarza, tramwajem. Zwolnienie do niedzieli włącznie, Niebieskooki Blondyn wygnał mnie z biura, cobym go nie zaraziła. I nie mam głosu. Ale wcale mi z tym nie jest źle. Siedzę w ciepłym mieszkaniu, otulona w koc z wiaderkiem herbaty i nie muszę nic. Trochę czytam, trochę śpię, trochę zaglądam w te 19 kanałów tv w których i tak nic nie ma.

No i martwię się o kota, który to wrócił do domu obity, z obolałą łapą i skacząc na trzech. Ale poczekam, może samo przejdzie, ostatnim razem wydałam na niego wystarczająco dużo... grrrr.

Poza tym nadal cieszę się ze zdanego egzaminu, czekam na urlop i mam olbrzymią ochotę na kupno czegoś różowego. Droga redakcjo czy jestem chora?

[bo szminkę w kolorze latte beige kupię, odkryłam dla siebie nowy trend w makijażu, wchodzę w brązy, obawiam się że eM mnie nie pozna ;)]

2010-03-01T10:47:00.000+01:00

Yeah!

Egzamin za mną - zaliczony na 1 (czyli polskie 5, wyższej oceny nie ma). Miałam cholernie dużo szczęścia, wylosowałam same łatwe rzeczy.

Ale liczy się efekt - czyli fakt że z taką oceną mogę skrócić swoją umowę o pół roku. I cicha, bardzo malutka, bardzo wredna satysfakcja, że Wyspiarz, będący w tej samej grupie co i ja dostał 3, nie będzie mógł skrócić i miał bardzo zdziwioną minę - a taki jest zawsze przemądrzały... :)

Dziś jestem z siebie dumna i zamierzam się nagradzać :)

2010-02-24T10:10:00.000+01:00

Nie ma to jak pójść grzecznie do pracy na ósmą, wstawszy potulnie o szóstej dwadzieścia dwie, tylko po to, żeby po wejściu do budynku odsłuchać poranną wiadomość od Strasznej Portugalki że mam do niej zadzwonić. Ale skoro już byłam w środku, więc weszłam do biura... Po to tylko by usłyszeć "prośbę" żebym przyszła na drugą zmianę... Aaaargh!

Party Blondynka zameldowała się jako chora. Zbyt późno żeby dać mi znać wczoraj, Portugalka się wkurza. I wcale jej się nie dziwię, bo mnie też nerwy mogę puścić i jak wtedy walnę w ten blond łeb...

A w poniedziałek o ósmej egzamin. Trzymać kciuki! :)

2010-02-10T11:43:00.000+01:00

Śnieg zaczął padać o 2:30, krótko przed moim wśliźnięciem się pod koc i wciąż prószy, przykrywając cienką warstwą to wszystko co na zewnątrz. Chciałabym tak łatwo ukryć pod śniegiem siebie.

"Bang bang, he shot me down" śpiewa mi Nancy Sinatra a ja w ten śnieżny poranek, otulona w ciepły szary sweter z filiżanką aromatycznej kawy w dłoni stoję przy oknie świadomie nie zakładając okularów i pozwalając śwtatu za szybą zamglić się i oddalić od rzeczywistości.

Niby nie dzieje się nic, świat kręci się wokół własnej osi a ja zatrzymana w tych kilku dniach bez pracy, w pół kroku, półuśmiechu uporczywie rozmyślam o braku, a nie o stanie posiadania. Czy pozwolić temu nieistniejącemu zadecydować o moim życiu? Po której stronie której z granic zbudować Dom, swoje życie, od nowa, które to na podstawach jakie dało mi Miasto zacznie się już za niedługo?

Wtulam się mocniej w olbrzymi szary sweter, kawa stygnie. Przecież tak naprawdę nie potrzebuję wiele...

2010-02-05T11:59:00.000+01:00

Zen w pracy opłaca się. Jeśli wszystko dobrze pójdzie to jeszcze w tym roku pojadę służbowo na 3 tygodnie do Francji :) Co prawda po francusku mówię mniej niż mało, ale liczy się fakt. (W tym momencie właśnie podskakuję na krześle i nie mogę się doczekać poniedziałku, bo wtedy może dowiem się więcej.)

Przede mną pracowity weekend, bo zaliczenie z PE i projekt na wtorek, i prezentacja z P&W... A mnie się nic nie chce. To znaczy spać mi się chce i to bardzo, bo druga zmiana mnie wykańcza, odwykłam.

A dziś jeszcze szefowa on duty, czyli będzie mi siedzieć w biurze do końca zmiany aaaargh. No nic. Damy radę. :)

2010-01-28T20:59:00.000+01:00

Wygląda na to, że w temacie pracy osiągnęłam ZEN.

Dobrze mi z tym.

Staram się tylko nie koncentrować za bardzo na tej wewnętrznej pustce.

2010-01-05T09:59:00.000+01:00

Jeśli jeszcze raz ktoś, niezależnie od intencji, zacznie zaglądać mi w macicę i prawić morały na temat tego, że bez dziecka to prędzej czy później zacznie się być samotnym, to zacznę strzelać. Im starsza jestem tym więcej koleżanek, ciotek, teściowych i nawet zupełnie obcych bab, zaczyna czuć się w pełni upoważnionych do rozbierania mojego życia na części pierwsze i udowadniania mi, jak bardzo bez sensu ono jest, bo nie mam dzieci, ślubu kościelnego ani boga. Nie chcę dużo, wystarczy mi że zostawi się mnie i moje plany, poglądy, sposób życia w spokoju.

A już najbardziej nie lubię, jak po takich wywodach rzucają zdaniem: "ale wiesz, ja się nie chcę wtrącać..."

2010-01-02T20:04:00.000+01:00

Mam przed sobą całe trzy dni wolne od pracy. Nie wiem co mam ze sobą zrobić z nadmiaru szczęścia. Trzy dni na wyspanie się, zrealizowanie prezentu gwiazdkowego od MM (masaż tajski, mmm), załatwienie kilku gryzących kwestii urzędowych, napisanie swojej części prezentacji na Politik und Wirtschaft, raporty do pracy za grudzień, załatwienie sobie terminu u okulisty, bo o poprzednim, ekhm, zapomniałam... I tak patrzę na tę listę i zastanawiam się, kiedy ja mam się lenić? Takim prawdziwym, niczym nie skrępowanym lenistwem?

Nic to, zaraz polenię się w kinie. Idziemy na Avatar.

2010-01-02T19:26:00.000+01:00

Śnieg! Znowu!

2009-12-23T10:01:00.000+01:00

Pamiętacie może, jak w czasach telewizorów kineskopowych, ze starą technologią w środku jeszcze, po wyłączeniu pudła, na środku pojawiał się taki mały świecący punkcik, który to po jakimś czasie znikał.

Ja właśnie czuję się jak taki punkcik - tuż przez zniknięciem.

W tym roku nie będzie choinki. Ani świątecznych dekoracji. W wigilijny wieczór będzie barszcz i ryba i pewnie nic więcej. Brak czasu, brak chęci, brak sił.

Ale mimo wszystko, chciałam wam wszystkim życzyć, żeby te dni były dla was dobre. Takie jak w marzeniach.

Wesołych świąt.

may-li

2009-12-20T13:06:00.001+01:00

Dostałam maila. Od Dużego. Pełnego skomplikowanych zdań które ciężko mi zrozumieć, ale zza nich wygląda jedno - smutek i próba postawienia się na nogi.

Więc siedzę przed monitorem i próbuję powstrzymać łzy.

Jest trudno, bardzo trudno, powstrzymać tę chęć, by wyjść w zamieć śnieżną która za oknem i krzyczeć do utraty tchu.

2009-12-19T11:57:00.000+01:00

Uff. Nareszcie się wyspałam. Ostatnie trzy dni spałam w sumie osiem godzin, więc trochę mało.

Impreza firmowa, która za mną, okazała się nie być aż tak strasznym niewypałem jak się obawiałam, aczkolwiek nie można o niej powiedzieć, żebyśmy z Wyspiarzem zapunktowali. No ale, nie ma się co martwić, cieszę się po prostu że to już za mną. Zwłaszcza że sama impreza na której to z własnej woli nie wypiłam więcej niż kieliszek wina - przyjechałam autem i zamierzałam nim wrócić - doprowadziła mnie do kilku przemyśleń:

jednak jestem samotnik, takie spędy mnie męczą, zwłaszcza że nie było w towarzystwie nikogo z kim dobrze bym się rozumiała a skoro nie piłam to i przeszkadzało mi to...
IP wkurwia mnie nadal samym swoim idealnym istnieniem i kilkoma innymi rzeczami o których nie chcę pisać bo mi wstyd, że aż tak nisko upadłam. To jakaś taka nieopanowana nienawiść która we mnie, odczuwana cieleśnie niechęć i sprzeciw przeciwko obecności.
moja relacja ze Wschodnim skończyła się rzeczywiście tamtą kłótnią sprzed miesięcy. obserwowałam go w trakcie i jedno wiem - powrotów nie będzie.
zaskoczenie co niektórych moim odstrzelonym wyglądem było warte tej godziny poświęconej na doprowadzenie się do porządku. Problemem jest tylko to, że normalnie nie mam za bardzo czasu na układanie kudłów które to nadal rosną i obecnie są w fazie "ha ha ha wyglądasz jak stóg siana".
nie picie w trakcie takich imprez jest dobre, bo jako highligts mieliśmy Praktykantkę całującą się namiętnie z Jamie'm (co widziała szefowa więc nie będzie to tak łatwo zapomniane) i Rudą która zarzygała całą łazienkę, musieliśmy wzywać do niej karetkę, sprawa wylądowała już u dyrektora... a ja nie mam ani grama współczucia, tak się upodlić na imprezie firmowej? wśród szefów? kolegów?
kilka słów od niebieskookiego uświadomiło mi, że powinnam z nim porozmawiać, brakuje mi informacji, feedbacku z pierwszej połowy roku...
jestem na granicy wypalenia. I słowa które powiedział Wschodni do mnie i Wyspiarza były rzeczywiście jak splunięcie w twarz. Taką szczerość może sobie wsadzić w dupę. Nie ma we mnie woli walki, ani trochę....

Nic to, idę ujarzmiać moje włosy. Zanim urosną do oczekiwanej długości oszaleję.

2009-12-17T01:26:00.000+01:00

Spadł pierwszy śnieg...

a ja wracając nocą do domu, nagle poczułam się otoczona miłością...

dziękuję...

2009-12-12T17:48:00.000+01:00

Miszczu jestem.

Po dwóch latach znalazłam przycisk do makro na aparacie. Brawa dla tej pani.

Poza tym skupiam się na mojej nienawiści do świąt bożego narodzenia. Całkiem nieźle mi idzie.

2009-12-03T12:30:00.000+01:00

Duży odszedł z kombinatu. W dniu w którym się dowiedziałam rzucałam przedmiotami i kurwami, czekając tylko aż ktoś da mi pretekst. Ale wszyscy schodzili mi z drogi... Nie odbiera telefonów, nie daje znaku życia a mnie boli, że nie spróbowałam zrobić czegokolwiek żeby mu pomóc, przecież wiedziałam że nie jest z nim najlepiej...

No ale.

Moja siostra przyjechała i pojechała, zostałam z rozstrojem nerwowym i nadmiarem myśli których nie potrafię okiełznać, a muszę.

Poza tym umyłam piekarnik (czego nie znoszę) i mikrofalówkę (czego nie znoszę jeszcze bardziej). Powoli przygotowuję się do świąt (czego nienawidzę) aczkolwiek nadal nie mam prezentów, z dekoracji adwentowych mam tylko kalendarz ze słodkościami dla MM (w którym to na dziś oprócz czekoladek jest bilet na targi motoryzacyjne w Mieście, za to lubię moją pracę i naszego concierge), adwentową świeczkę i białe obrusy których poza tym czasem nie używam. Jutro jeszcze pierwsze pieczenie ciasteczek - chcę zabrać w niedzielę do pracy, w zeszłym roku w Mikołajki obdarowałam połowę kolegów małymi czekoladowymi mikołajami, w tym roku chcę sama coś upiec. Nastroju świątecznego nadal nie mam, więc wszystko co z tej okazji robię jest takie... z przymusu. Najchętniej bowiem zagrzebałabym się w pościeli i wyszła na wiosnę. Albo wcale.

No cóż, teraz jako dobra żona pójdę przygotować MM obiad i będę musiała iść do pracy. Nie chce mi się, bo mam na głowie praktykantkę, która choć miła to trochę taka niekumata, organizatorów tych targów motoryzacyjnych którzy mają pińcet życzeń co wieczór i Straszną Portugalkę która od poniedziałku jest nie w humorze. Jeśli dodać do tego świadomość, że czeka mnie dziesięciodniowy tydzień pracy mam ochotę poprzegryzać sobie żyły na nadgarstkach.

Ale właśnie wyszło słońce! :)

2009-11-21T10:46:00.004+01:00

Mam najwyraźniej jakieś niesprecyzowane problemy z sobą samą. Śnię jakieś dziwne sny erotyczne z kolegami z pracy (na przykład wczoraj wieczorem przyśnił mi się Wyspiarz, który na dodatek w tym śnie w ogóle nie umiał całować, co za koszmar), reaguję jak pensjonarka na komplementy (spuszczam oczy i rumienię się) i wcale się nie cieszę że waga (elektroniczna, w pracy) pokazuje już dwa kilo mniej.

Aaa. Może to dlatego, że cała tubylcza nacja już przygotowuje się do świąt, a Adwent się jeszcze nawet nie zaczął. A jak wiadomo, ja świąt nienawidzę, w tym roku będą jeszcze trudniejsze i mój sprzeciw przeciwko tej kiczowatej atmosferze rośnie...

Ale co dziwne, że ja się z tych dwóch kilo nie cieszę... Może mi przejdzie jak zobaczę 5 z przodu... :)

2009-11-13T11:39:00.002+01:00

17 grudnia mamy świąteczną imprezę firmową.
Jestem wkurwiona, bo organizacja tego świństwa leży w dużym stopniu na moich i Dużego barkach. (Wyspiarz jest zbyt nieodpowiedzialny, a nowi zbyt niedoświadczeni.) Przy budżecie jaki daje nam firma wydaje się to niemożliwe, żeby zorganizować cokolwiek, ale ja się jeszcze nie poddałam.
Problemem nie do przeskoczenia wydaje się być moja waga - bo jakim cudem mam w takcie wyglądać jak człowiek, skoro od mojej akceptowalnej wagi dzieli mnie 15 kilo? (I nie ma się co oszukiwać, to najprawdziwsza prawda, bo ponad tydzień temu w pracy strzeliły mi spodnie na tyłku.)
I smutno mi trochę, bo ostatnia impreza firmowa to rozmówki z Freundin, świetny wieczór ze Wschodnim (który to znowu mi się przyśnił, ja nie potrafię zrozumieć samej siebie, co ciągnie mnie tak do tego człowieka, mam jakieś nieprzepracowane schamaty mężczyzny nieosiągalnego czy ki diabeł?) a tym razem będzie stres, żadnej bliskiej duszy i zasadniczy wkurw na całą sytuację.
I jeszcze od dziś jestem na diecie, bo (TA-DAM) żeby mieć się w co ubrać na tę imprezę, muszę wbić się w jedne moje spodnie, co (TA-DAM) na dzień dzisiejszy jest absolutnie niemożliwe, spodnie zatrzymują mi się w połowie uda i za chiny ludowe nie chcą wejść dalej (TA-DAM), więc usilnie rozmyślam ile można schudnąć w ciągu 35 dni?

2009-11-05T18:54:00.001+01:00

MM nigdy nie lubił kotów. Nigdy nie chciał mieć kota, i Króla Fochów mam tylko dlatego, że wierciłam mu dziurę w brzuchu. Przypominam mu o tym czasem, kiedy jak dziś, przychodzi do domu, łapie kota w objęcia i mamrocze mu coś w futro. Tyle na temat "nie znoszę kotów".

(A Król Fochów się złości, bo na czułości pozwala tylko Psu Marchewkożercy...)

2009-10-29T11:06:00.002+01:00

W jesienne przedpołudnia do domu wdziera się z zewnątrz regularne szur - szur.

To przepełnione poczuciem obowiązku i nieśmiertelnego "Ordnung muss sein" niemieckie gospodynie domowe zmiatają liście z chodników przed domem. Szur - szur.

Dziś dołączyłam do nich ja. Ale nic nie mogę poradzić, to GENY.

Szur - szur. (Zakręciła miotłą i pobiegła prasować.)

2009-10-28T10:33:00.002+01:00

Piekę muffinki. Ktoś chętny? (bo jak zwykle zrobiłam taką masę ciasta, że nie będzie miał kto tego zjeść... część wezmę dziś do pracy ale i tak sporo zostanie...)
Auć, właśnie oparzyłam sobie język - bo przecież muszę spróbować co nie?

Poza tym to mam już prawie "kostium" na halloween party u Amerykańskiej Blondynki. Koniec świata, po dwudziestu latach przyszło mi się znowu przebierać :/ Ale pójdę i tak.

Popychanie mojego życia do przodu jest trudne. Co chwila zatrzymuję się i brak mi powietrza...
Ale co zrobić...

2009-10-25T11:12:00.000+01:00

Aaaaaaaaaaa! Zapomniałam o urodzinach Żony Bruneta. Na śmierć. Więc zaraz pogoń przez centrum handlowe i jutrzejsze popołudnie przy kawie i ciastku u nich, w ramach omówionej z Brunetem niespodzianki.
A wcale mi się nie chce tam jechać.

Z dobrych rzeczy to uodporniłam się na Niebieskookiego Blondyna. Wydaje się, że zdziwił się tym co nieco. Z Wschodnim też zasadniczo nie rozmawiam, bo nie mam kiedy a i nie ciągnie mnie w stronę ludzi...

Update:
Co mnie natchnęło do pójścia w sobotni wieczór do centrum handlowego? Własna głupota chyba. Zapomniałam najwyraźniej że to cudowny sposób spędzania wolnego czasu dla większej części społeczeństwa. W czwartek otworzono drugą część tego monstrum i trzeba było sobie przecież przyjść pooglądać... Bo takie odniosłam wrażenie, że większość tych ludzi przyszła sobie popatrzeć. Ja z moją listą rzeczy do załatwienia (prezent dla Żony Bruneta, chemia w dm, chleb z ulubionej bio-piekarni) byłam tak jakby nie na miejscu. Ucieszyłam się z otwarcia Body Shopu i L'Occitane en Provence i zdążyłam już znienawidzić sklep z herbatą - bo nie lubię jak się mnie traktuje z pogardą, jak przeszkadzacza, za długo sama siedzę w obsłudze żeby dać się zagiąć jakbym nie znała reguł.
Mam zaproszenie na halloween party.
I obsesję na punkcie jednej piosenki. Ale co poradzę że tekst jest bardzo akuratny?

2009-10-19T12:58:00.002+02:00

Źle znoszę sytuacje stresowe. Tyję, brzydnę i zamykam się w sobie. Nie udzielam się towarzysko, internetowo, nie odpowiadam na listy. Cała moja uwaga skoncentrowana jest na utrzymaniu fasady - twardej kobiety która sobie z wszystkim poradzi.
Faktem jest jednak, że nikt mnie specjalnie nie szuka, więc ukrywanie się nie sprawia mi większego problemu.

W ramach tego właśnie ukrywania się, pojechałam na urlop w góry. Po kilku dniach w zasypanych śniegiem czeskich karkonoszach wróciłam do domu silniejsza i choć trochę zrelaksowana. A ja przecież nie lubię zimy. Ale cisza na ścieżkach leśnych, harce psa, który śniegu nie widział od dawna, wieczory spędzane na zmianę w jacuzzi i saunie (tak! pierwszy raz w życiu byłam w saunie i teraz kombinuję jak by tu wybudować sobie własną w ogrodzie...), sprawiły że pewne rzeczy mi się poukładały.

Może będzie mi teraz łatwiej... (Tylko tak bardzo nie chce mi się wracać do pracy...)

2009-10-08T20:55:00.002+02:00

Wychowałam się w domu w którym zawsze były psy. Jako kilkulatka ganiałam za owczarkami podhalańskimi, bez strachu ciągając je za ogony i używając ich jako poduszki lub konia. Kotów też nigdy nie brakowało, rozmnażały się radośnie między sobą, nie zaprzątając sobie łbów kwestiami takimi jak kazirodztwo czy przeludnienie (przekocenie?). Latem siadywały na schodach, czekając na mleko i człowieka który pogłaszcze, zimą pchały się do domu, w pobliże pieca i gdy brało się je na kolana mruczały zawzięcie. Bywały mądrzejsze i głupsze, szare, łaciate, w paski...
Od pięciu lat mam własnego kota. Sześć kilo futra, marzenie spełnione dla mnie przez MM. I tylko czasem zastanawiam się, dlaczego, skoro moje wszystkie poprzednie koty były takie mruczące, dające się głaskać i rozpieszczać, akurat ten wymarzony egzemplarz musi być inny? Na kolana przychodzi tylko w poczekalni u weterynarza - ze strachu. Ogólnie uważa mnie za maszynę do napełniania miski i otwierania drzwi balkonowych. (Czy też znacie tę bardzo starą grę: kot ZAWSZE jest po niewłaściwej stronie?) Od rana do wieczora potrafi komunikować swoje poglądy na rozmaite sposoby, ale nie jakiekolwiek przywiązanie. Wiem, że musi nas lubić, bo stara się zawsze znajdować w tym samym pomieszczeniu, rano przychodzi do łóżka sprawdzić czy żyję, ale nie daj bóg żebym spróbowała wziąć go na ręce...
Mimo wszystko kocham to futro, te żółte oczy zaglądające w niedzielne poranki zza krawędzi łóżka, nawet gdy czasem ścierając rano odciski łap z białego kuchennego blatu mruczę pod nosem że go utopię, albo przynajmniej łapy poucinam.
A ten cały przydługi wstęp po to, by napisać, że mimo wszystko doceniam sam fakt, że jest. Jeszcze kilka lat temu rzucałabym się, chcąc ideału kota, związku, życia. Im starsza jestem, im bardziej los mnie doświadcza tym bardziej otwarcie podchodzę do swojego życia, coraz mniej oczekuję. Nauczyłam się doceniać proste rzeczy, słoneczny dzień, długi sen, fajną piosenkę w odpowiednim momencie w radiu... Od czterech lat spokojnieję...

Zabieg przeprowadzony dzisiaj, mający ułatwić mojemu ojcu oddychanie, powiódł się. Wywiązało się tylko niewielkie krwawienie, a kiedy odwiedziłam go dziś po południu poznał mnie, nawet próbował ze mną rozmawiać... Wiem że nie mamy już wiele czasu. Przygniata mnie poczucie winy, że mogłam, powinnam była, dlaczego nie zrobiłam... Na chemioterapię jest za słaby, usunąć guza już się nie da. Teraz chcę być już po prostu przy nim, pozamykać kilka spraw i zapamiętać jak najwięcej z jego ciągle żywego poczucia humoru.
I jestem wdzięczna, za to że to jeszcze nie dziś, podczas zabiegu. Że może jeszcze zdąże się przełamać i po prostu powiedzieć: "kocham cię tato"...

2009-10-01T19:39:00.002+02:00

bösartige Krebs

paliative Behandlung

Cztery słowa, niby nic, a jak wyrok śmierci. Co śmieszniejsze, dla obcych wyglądam pewnie na zimny kamień, bo nawet głos mi nie drgnął gdy lekarka udzielała mi informacji przez telefon. Ustaliłam termin na jutro, upewniłam się, że wszystko dobrze zrozumiałam i...
Dopiero po powrocie do łóżka popłynęły łzy.

Muszę pamiętać o oddychaniu.

2009-09-26T11:25:00.002+02:00

Przedwczoraj po południu wyszłam z pracy i odsłuchałam swoją pocztę głosową.
Ojciec w szpitalu, podejrzenie zapalenia płuc.
Wczoraj po bronchoskopii, orzeczenie lekarza - guz w prawym płucu.

Strach. I myśli od dwóch dni krążące wokół pytania jakie postawiła mi lekarka, azjatka, około 1,50 metra wzrostu, bob, okulary i zadziwiająco poprawna niemiecka wymowa. Czy w razie kiedy serce przestanie bić mają reanimować, czy mają podłączać do respiratora... Przerażająca jest świadomość, że to ja na moim własnym sumieniu będę musiała dźwigać taką decyzję.

I jeszcze do tego wieczorna kłótnia telefoniczna z matką, zakończona rzuceniem przez nią słuchawki i słowami: "tak? to nie masz już matki!". Tak jakbym kiedykolwiek ją miała... Mam nadzieję że tym razem da mi spokój na zawsze...

2009-09-21T21:20:00.002+02:00

Kombinat doprowadza mnie do rozpaczy.
Freundin zastanawia się czy odejść. Dostała dziś do podpisania następną umowę na pół roku - z dodatkiem w postaci takiej miażdżącej krytyki, że na nie jest 90 procent. Bo nie ma jak to przywitać pracownika wchodzącego na rozmowę z personalną: Freundin, pani wie że można panią zastąpić? Albo porównanie do IP, że ona taka blond i szczupła i tak świetnie wszystko potrafi... I zrobiło mi się niedobrze słuchając tylko relacji, a co musiała przeżyć Freundin? Ja kazałabym im wsadzić sobie tę umowę w dupę. Nie byłabym w stanie zostać w miejscu w którym tak źle mnie widzą...

Ja sama siedzę w tym gównie po uszy. Rzuciłabym to wszystko w cholerę, ale nie widzę żadnej alternatywy... Nie mam pomysłu na siebie, na swoje życie - a na siedzenie w domu nie mogę sobie pozwolić. Liczę na cud - może objawić się w postaci meteorytu spadającego mi na głowę, nie będę protestować.

2009-09-17T10:05:00.002+02:00

Przepłakałam całą noc. Jedna pomyłka w pracy z dużymi konsekwencjami doprowadziła mnie na granicę histerii. Ale oczywiście nie w pracy, nie przy ludziach, wystarczyło jednak żebym wyszła... Dziś mam wolne ale zastanawiam się, czy zadzwonić do Strasznej Portugalki żeby dowiedzieć się, czy sprawa się rozwiązała... Niby nic, nikogo nie zabiłam ale tak mi źle...

Naprawdę myślę, że to czas rzucić to w cholerę, najwyraźniej nie nadaję się do niczego i powinnam siedzieć w domu przy garach...

2009-09-15T12:47:00.002+02:00

Zastanawiam się do kogo mam wysłać list protestacyjny.
Mamy połowę września, prawda? Nawet jeszcze nie zaczęła się astronomiczna jesień.
A CO ZNALAZŁAM WCZORAJ W SKLEPIE?

Pierniki. Spekulatius - takie ciasteczka cynamonowe. Glühwein - grzane wino. Wszystko to ozdobione obrazkami w ośnieżone choinki, szopki i bogowie wiedzą co lepsze. Czekoladowe monety, których wysyp też jest przed świętami. Jeszcze z tydzień i pokażą się pierwsze mikołaje.

No ja nie mogę. Jest wrzesień, żaden normalny człowiek nie myśli o Bożym Narodzeniu, choinkach, prezentach. Wiem że to tutaj normalne, zaraz po świętach i Sylwestrze zaczynają się Walentynki. a zaraz po nich Wielkanoc. A jeśli święto Zmartwychwstania przytrafi się w marcu, to dopiero jest jęk ze strony handlowców, że tak krótka przerwa pomiędzy.

Jak powszechnie wiadomo, nienawidzę Bożego Narodzenia. W grudniu jedyne na co mam ochotę to zapaść w sen zimowy. Kłócę się, obrażam, jestem niemożliwa.
Więc czy tym ludziom od marketingu jest życie niemiłe? Chcą mnie w takim stanie przez cztery miesiące w roku? Nie myślą o tym, że jak się kiedyś zdenerwuję to zamiast uprzykrzać życie tym co koło mnie znajdę ICH?

A poza tym to mam kryzys. Napisałam już wypowiedzenie, więc niech mnie tylko jeszcze dziś coś zdenerwuje... To je wydrukuję i zaniosę!

2009-09-06T21:13:00.002+02:00

"Jesienią zawsze zaczyna się szkoła,
a w knajpach zaczyna się picie..."

Nie wiem jak reszta ludzkości, ale dla mnie właśnie zaczęła się jesień. Nie, żebym miała coś przeciwko. Lato jest męczące, prowokuje mnie do życia, a jesienią można opuścić się w wygodne gniazdo z liści i nie robić nic.

Może oprócz odwiedzania kina - jak dzisiaj na przykład. Bo filmu o Coco Chanel nie mogłam sobie odmówić. I dobrze, bo warto. Poruszająca historia, budząca uczucia o jakich normalnie nie chcę myśleć, i to podobieństwo jakie znajduję między nami, obie przecież dzielimy ten strach przed miłością...

Planuję zmiany w swoim życiu. To jak podróż, samotna i w nieznane. Zmiana działu, konieczna i stresująca oddzieli mnie jednak od Niebieskookiego Blondyna, od Wschodniego, od mężczyzn którzy wzbudzają we mnie niepokój.

Jesień. Może znowu polubię siebie i swoje życie...

2009-08-25T12:47:00.002+02:00

Czeka mnie dziś ciężkie popołudnie i noc w pracy. A wcale mi się nie chce tam iść. Niebieskooki wrócił z urlopu, podobno w dobrym humorze - ale jedyne na co mam ochotę to go udusić i zapytać czy zgubił rozum.
Oprócz tego postanowiłam zapuścić trochę włosy, więc aktualnie jestem na etapie wycia przed lustrem. To minie, ale na dziś mam ochotę ogolić się na łyso.

Poza tym, to odwaliłam dziś kawał dobrej roboty, bo posprzątałam łazienkę i zdążyłam już poodkurzać, zaraz rozładuję zmywarkę i przygotuję obiad dla MM, spotkałam się z Nauczycielką, która za miesiąc wyprowadza się z Miasta... To niesamowite ile można zrobić, jeśli wstanie się o 6:45 a nie o 11:30.

Chyba będę tak częściej :)

2009-08-21T11:34:00.002+02:00

Mam oczy na mokrym miejscu ostatnio. Nieważne co oglądam, co czytam albo słyszę, wszystko kończy się płaczem. Bez sensu.
A że do tego musiałam zacząć nosić okulary, to jeszcze i wycieranie oczu stało się problemem, bo wiecznie trafiam na szkła ;/ I przemyślenia jakie mam przy tym, to wcale nie są śmieszne...

I może ktoś lub coś mogłoby mnie pogonić do roboty?

2009-08-16T00:07:00.002+02:00

Dwie butelki czerwonego wina i pudełko Toffifee. Mnóstwo historii do śmiechu. Cztery ciepłe nocne godziny w ogrodzie.
A wszystko przez to, że Grecki Sąsiad zawołał mnie z dołu, żebym zobaczyła nowe meble ogrodowe które przywiózł. Wygodne rattanowe fotele i kanapa, którą zamierzam zarekwirować jako MOJE MIEJSCE I NIE SIADAĆ BO ZAGRYZĘ. Skończyliśmy przy stole zastawionym świeczkami i spoglądając na siebie przez kieliszki.

To dobre momenty, i bardzo staram się zwracać na nie uwagę. Nie chcę uczynić siebie nieszczęśliwą przez niezauważanie dobrych momentów.

2009-08-14T22:49:00.000+02:00

Pracowo doszłam do takiego punktu frustracji, że ucieczkę z F&B do działu ze Straszną Portugalką jako szefową zaczynam uważać za błogosławieństwo, a Wielkiej Foce na zwracane mi uwagi odszeptuję teatralnie: wiem, ale nic mnie to nie obchodzi - co nie jest bezpieczne, to raczej gra z ogniem ale zatraciłam całą swoją ostrożność. Nieważne, myślę sobie, w końcu to miejsce zmieni się w piekło na ziemii, jeśli Freundin znajdzie inną pracę. (Ja nie chcę, moje stosunki z Wschodnim przypominają biegun - coś tam topnieje, ale w tym stuleciu wiosny nie będzie, Freundin jest jedyną osobą z którą tak naprawdę rozmawiam...)

Prywatnie dużo rozmyślam, ale nic nie robię. Próbuję odnaleźć w sobie spokój, porządek - nie wiem czy pomoże mi w tym nowo kupiona torebka ale mam nadzieję. ;)
Dokucza mi samotność, płaczę oglądając seriale (oto jak nisko można upaść), i łapię się na tym, że milczę godzinami, są dni w których nie rozmawiam praktycznie z nikim. Ciągle jeszcze przychodzi mi to z trudnością.

I powinnam odciąć sobie palce bo napisałam maila do Bruneta z Żoną. A jego odpowiedź ogrzewa mi serce - choć nie powinna. I myślę co powinnam napisać do Producenta - to będzie setny mail w naszej konwersacji...

2009-08-10T14:18:00.002+02:00

Na rozterki duchowe najlepiej działa posprzątanie w szafie. Mam coraz mniej ubrań, ale używam wszystkich. Oprócz tego mam nowy regał na książki i nieprzepartą pokusę by go jak najszybciej wypełnić. Ale obawiam się, że znów dokona się to niepostrzeżenie. (Bo przecież ja nie kupuję wcale tak dużo książek, no co wy... ;))
Z innych wypełniaczy czasu to zmusiłam się do wyprasowania tej góry zalegającej w sypialni, mam w głowie kilka projektów organizacyjnych i dużą ochotę na spacer przez Miasto. I ochotę na dobre jedzenie. Więc za chwilę do kuchni.

Lubię poniedziałki. Zwłaszcza takie w które nic nie muszę. Praca sprawia że rozkoszuję się dniami wolnymi od niej, jak dobrym winem.

2009-08-08T21:50:00.002+02:00

Może właśnie o to chodzi, żeby śmiać się, klaszcząc ludziom tańczącym zorbę w moim ogrodzie.
A może po prostu zbyt dużo wódki we krwi.

2009-08-04T19:20:00.001+02:00

Jestem jakaś taka rozedrgana... Mam problemy z utrzymaniem się na powierzchni absurdu.

2009-07-30T11:54:00.002+02:00

Wczoraj rano, kiedy wróciłam z pracy, miałam napisać tutaj notkę. Miałam ochotę wylać z siebie trochę jadu, na bogu ducha winnego człowieka wylać po kryjomu wiadro pomyj, żeby poczuć się lepiej. Ale zamiast tego poszłam spać.
A dużo później, bo już wieczorem, podczas pracy w ogrodzie, która nadal jest lekiem na nadmiar żalu do świata, pomyślałam, że ona wcale nie jest winna temu jak ja się czuję. Ona po prostu jest jaka jest, a to, że ja w kontraście z nią źle się czuję i wyglądam to już zupełnie inna sprawa. Pytanie brzmi więc co mogę i co chcę z tym zrobić... Bo przecież jej nie uduszę.

(Nie żebym nie rozważyła takiej możliwości, jednak problemem nie do rozwiązania okazało się być dla mnie usunięcie ciała. ;))

Poza tym powinnam wreszcie odpisać Producentowi, ale się trochę boję jego natarczywości w ostatnich listach. W ogóle z pisaniem mi ostatnio nie po drodze. (Sommerloch.)

I moje wewnętrzne pożegnanie ze Wschodnim. Za dużo było napięcia między nami, żeby się mogło coś z tego wykluć, coś co nie byłoby romansem którego żadne z nas nie chciało. Tęsknię czasem za jego ciepłym uśmiechem, ale nie zrobię z tym nic. Jestem mistrzynią pozwalania odejść...

2009-07-21T21:03:00.002+02:00

Nie mam pojęcia, dlaczego miasto Magdeburg jest moim punktem granicznym. Jeśli jadę na wschód, to od tego miejsca czuję że to już niedaleko (aczkolwiek to "niedaleko", to tylko wytwór mojej wyobraźni, to wciąż setki kilometrów); jeśli jadę na zachód, to od tablic z napisami Ausfahrt Magdeburg czuję że jestem już prawie w domu (gdzie "prawie" znowu nie ma nic wspólnego z rzeczywistością, bo wciąż znajduję się przecież w kraju ludzi co wcześnie wstają a nie w krainie deszczowców). Co śmieszniejsze nigdy tam nie byłam, znam tylko jakieś widoczki z drogi, jakąś wodę, kilka wiatraków, oddalone budynki. Chyba następnym razem zboczę z trasy...
Bo jestem już tutaj, w domu, na swoim materacu, przed laptopem z czkawką, z porankami i wieczorami na balkonie, wypatrując kota.

Te dni tam, takie ciężkie i długie w domu moich teściów, tak krótkie i lekkie w domu Najbliższej, wśród śmiechu, chłodnego wina, trzymiesięcznego cudu, patrzącego na mnie niebieskimi oczami, ale nie budzącego tęsknoty za własnym...
Wróciłam do domu ze zdaniem Najbliższej wygrawerowanym w pamięci: 'ja ciebie kocham, ale to nie zmienia faktu, że przy oglądaniu filmów jesteś niemożliwa'. (No jestem, nigdy nie twierdziłam że nie mam wad.) Dobrze wiedzieć, że w tym mieście które kocham wciąż jest ten dom, z tarasem pod parasolem, chłodną podłogą i łóżkiem które na mnie czeka. Że wciąż są tam ludzie którzy na mnie czekają...

A tymczasem dobrze być w domu. Na dzień dobry mam rozmiauczanego kota i poszukiwania mebla do salonu - w starciu ja kontra sklepy meblowe przegrywam 0:2.

2009-07-12T18:38:00.003+02:00

Jak dobrze być w domu... Tym razem myśli jakich mieć nie powinnam przywiozłam ze sobą, zamiast zostawić je gdzieś w okolicach Magdeburga, jak zwykle. Tak więc opowiadam Najbliższej co słychać, próbuję się jakoś pozbierać i poukładać...

A to uczucie bycia w domu... bezcenne.

(podobnie jak niemożliwość przyzwyczajenia się do polskiej telewizji...)

Beato - popytam, poszukam, masz jakiegoś maila?

Nie odczuwam na razie nawet najmniejszej chęci powrotu...

2009-07-08T00:08:00.002+02:00

Walizka spakowana. Kot u Freundin, pies w stresie, bo czuje że się szykujemy. Jutro po południu przekroczę granicę, zmienię kartę sim w telefonie i zobaczę co przez ostatni rok się zmieniło.

W sobotę pojadę do Najbliższej. We wtorek do Niebieskiej.

I po prostu postaram się odetchnąć i zapomnieć. O Niebieskookim, Wschodnim, Dużym, Wyspiarzu, pracy...
I o ostatnim spotkaniu z Producentem. To zdecydowanie powinnam wyrzucić z mojej chorej głowy.

Urlop! :) Zamelduję się z Poznania, od Najbliższej.

2009-07-02T20:44:00.001+02:00

Ha! Oglądam właśnie "Masz wiadomość" i co zamawia sobie Meg Ryan w Starbucks?

CARAMEL MACCHIATTO

A ja przecież zupełnie nie typ Meg Ryan jestem... ;)

Ki diabeł?

2009-07-02T11:44:00.002+02:00

Temperatura oscyluje gdzieś w okolicach 30 stopni. W takich okolicznościach natury trafiły mi się dwa (DWA!) dni wolne, co jest po prostu cudownym zrządzeniem losu, bo ja najbardziej sobą jestem w ultrakrótkich szortach, z zimną wodą w szklance, spoconym karkiem i coraz większą liczbą piegów...

A wszystko podszyte smutkiem, bo wczorajsze spotkanie z Freundin (2 x Mojito) zakończyło się spięciem z MM - nie dlatego że zrobiłam coś złego, ja tylko nie spełniam jego oczekiwań... To niemożliwe przecież żeby po tylu latach nadal oczekiwał cudu, że stanę się jak jego matka...

A z rzeczy wesołych to kupiłam sobie buty na potwornie wysokich platformach, i najwyraźniej muszę trenować chodzenie w nich - bom zapomniała jak się to robi... :)

2009-06-26T16:15:00.000+02:00

Jestem skończoną idiotką. I wstydzę się za siebie.

KURTYNA.

2009-06-25T11:37:00.002+02:00

Mam kryzys najwyraźniej. Do urlopu zostało mi raptem 10 dni, a ja już naprawdę nie mogę. Dzisiejszy dzień przeciągnie się długo w noc a w obecnej sytuacji nie mam nawet pociechy w tym, że pracuję w jednym teamie ze Wschodnim.
Tak naprawdę to nie mam ochoty na niczyje towarzystwo. O.

Idę se zrobić maseczkę na poprawienie humoru. Się odpierdzielę dziś do pracy, że im szczęki poopadają. Może nawet spódnicę ubiorę?... Hmm... Idę grzebać w szafie :)

2009-06-23T20:39:00.001+02:00

Cała prawda o moich uczuciach :)